Κάτι πήγε στραβά; Το παράδειγμα της Ιταλίας δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, ίσως να πρόκειται φαινομενικά για μια ήπια μορφή αναδυόμενου νεοφασισμού στην σύγχρονη Ευρώπη. Η κατάσταση στις χώρες του πρώην “σιδηρού παραπετάσματος” (με αποκορύφωμα την Ρωσία) δείχνει πως έχει φτάσει στο απροχώρητο (βλ. Εξάντας, “Στην Αγέλη των Λευκών Λύκων”) με τις ρατσιστικές επιθέσεις και δολοφονίες να παίρνουν διαστάσεις επιδημίας. Και σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης τα γεγονότα δείχνουν πως όλα κυλούν προς μια ευρύτερη συντηρητικοποίηση (βλ BNP, UKIP Μεγάλη Βρετανία). Αποκορύφωμα, οι πρόσφατες εκλογές στην Ολλανδία με το αντι-μεταναστευτικό “Κόμμα της Ελευθερίας” του Greet Wilders να θεωρείται ο μεγάλος νικητής των βουλευτικών εκλογών εφόσον κατέλαβε την τρίτη θέση πίσω από τους φιλελεύθερους του Μαρκ Ρούτε, που κέρδισαν 31 έδρες, και τους Εργατικούς του Γιόμπ Κοέν, που κέρδισαν 30 από τις 150 έδρες της κάτω βουλής του ολλανδικού κοινοβουλίου, όπως αναφέρει το tvxs (Το αντι-ισλαμικό κόμμα του Βίλντερς, η έκπληξη των Ολλανδικών εκλογών).
Υπάρχει κίνδυνος τα γεγονότα της Ιταλίας να επεκταθούν και στην Ελλάδα; Δεν θα ήθελα να απαντήσω με ένα ναι ή όχι. Κανείς δεν γνωρίζει όμως πως τα πράγματα θα εξελιχθούν στο άμεσο μέλλον. Η αναδυόμενη ακροδεξιά όμως είναι γεγονός! Θεωρητικά, σε μια χώρα που η οικονομία βρίσκεται στο ναδίρ, ο κοινωνικός ιστός διαλύεται με τα μεσαία στρώματα να αγγίζουν τα όρια της φτώχειας και με ένα έντονο δεξιό παρακράτος, ο κίνδυνος είναι ορατός.
Η ακροδεξιά προπαγάνδα έχει ήδη στηθεί παγκοσμίως. Και λέγοντας ακροδεξιά δεν εννοώ τις βασικές αρχές κάποιου πολιτικού κόμματος ή οργάνωσης αλλά μια ιδιαίτερα έντονη στροφή σε παλαιοσυντηρητικές νοοτροπίες, με τις πολιτισμικές συγκρούσεις, τον φονταμενταλισμό και την εσωστρέφεια να κυριαρχούν. Όσο λοιπόν υπήρχε οικονομική ευημερία, ένας σχετικός πλέονασμός σε θέσεις εργασίας με πολλές εταιρείες να αναζητούν απεγνωσμένα φθηνά εργατικά χέρια (νεο-φιλελευθερισμός) οι ακραίες εθνικιστικές φωνές έπαιζαν τον δικό τους ρόλο απο το περιθώριο της πολιτικής σκηνής στις περισσότερες Δυτικές χώρες. Οι μετανάστες και τα φτωχά λαϊκά στρώματα προσέφεραν αμέτρητα κέρδη μέσω της εργασίας τους στις πολυεθνικές και το παγκόσμιο κεφάλαιο. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ιρλανδίας που μεγάλος αριθμός εργατών από την ανατολική Ευρώπη εργαζόταν σε οικοδομικές κατασκευές. Το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης όμως άλλαξε ριζικά τα δεδομένα. Χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις άρχισαν να κλέινουν η μία μετά την άλλη, εκατομμύρια θέσεις εργασίας χάθηκαν πολλαπλασιάζοντας τον αριθμό των ανέργων μόλις μέσα σε λίγα χρόνια ενώ όλα δείχνουν πως η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Πώς όμως η άρχουσα τάξη και οι καθεστωτικοί πολιτικοί που δαπάνησαν εκατομμύρια δολλάρια στις επιχειρήσεις της Μέσης Ανατολής καταστρέφοντας χώρες και σπέρνοντας τον θάνατο με σκοπό να καλύψουν τις ανάγκες του διεθνούς κεφαλαίου θα καταφέρουν να προστατέψουν τα κέρδη τους και να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους από μια ενδεχόμενη κοινωνική εξέγερση; Σαφέστατα χρησιμοποιώντας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, το ισχυρότερο όπλο χειραγώγησης. Θα πρέπει λοιπόν τα αίτια της κρίσης να μετατοπιστούν αλλού. Εξιλαστήρια θύματα και αποδιοπομπαίοι τράγοι θα πρέπει να αναζητηθούν. Συνεπώς οι μετανάστες και οι λιγότερο προνομιούχοι θα κληθούν να παίξουν τον ρόλο του φταίχτη με σκοπό να μην κλονιστεί η εμπιστοσύνη του κοινού προς το καπιταλιστικό σύστημα.
Εάν λοιπόν ισχυριστούμε πως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προωθούν συστηματικά ακροδεξιές απόψεις, στηρίζουν τον καπιταλισμό και ανάγουν τον κοινωνικό συντηρητισμό τότε ένα εύλογο ερώτημα απορρέει. Πώς είναι δυνατόν να παρακολουθούμε ντοκιμαντέρ όπως “Ιταλία, το άρωμα μιας άλλης εποχής”, τους “Λευκούς Λύκους”, εκπομπές σχετικά με την ύπαρξη και την δράση της Κού Κλουξ Κλαν που φανερά προωθούν την αντίθετη πλευρά; Επί της ουσίας, μπορεί πολλές από τις εκπομπές των καθεστωτικών καναλιών να καταγγέλλουν έμπρακτα το φαινόμενο του ρατσισμού ωστόσο (με βάση την Ελληνική τηλεόραση πάντα) η έρευνα και παρουσίασή του υλικού τους αφορά σχεδόν πάντα άλλες χώρες. Πόσες φορές δεν έχουμε δει παρόμοια ντοκιμαντέρ από άλλες Ευρωπαϊκές χώρες; Ρατσιστικοί λόγοι κομματικών αρχηγών, θρήνοι για αδικοχαμένους ανθρώπους που πλήρωσαν με το αίμα τους την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής στην Ευρωπαϊκή γη της επαγγελίας, πρόσωπα που εξιστορούν δυσάρεστες εμπειρίες κοινωνικού αποκλεισμού και όλο αυτό με την συνοδεία ενός μπαράζ διαφημίσεων κυρίως καταναλωτικών προϊόντων όπου κυριαρχούν χαμογελαστές φάτσες. ‘Όμορφες καλλονές ποζάρουν στον φακό, μια εύθυμη φωνή μας γνωστοποιεί πως η τάδε τράπεζα προσφέρει το φτηνότερο εορτοδάνειο της αγοράς καλλιεργώντας την νοοτροπία πως “τα προβλήματα αυτά είναι αλλού και δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας”.
Για ποιόν λόγο λοιπόν πολλοί Ιταλοί πιστεύουν πως σε πολλές περιοχές δεν δρα πια η οργανωμένη μαφία (όπως άλλώστε βλέπουμε στο video-playlist του Εξάντα); Πιθανότατα γιατί αυτήν την λογική προσπαθούν να περάσουν τα ντόπια ΜΜΕ στους συγκεκριμένους κατοίκους πως τα προβλήματα είναι αλλού, η πηγή του κακού είναι “οι άλλοι”. Πόσο ειρωνική ακούγεται η δήλωση του δεξιού Ιταλού βουλευτή πως “ο λαός εμπιστεύτηκε εμάς και όχι την αριστερά”; Αναίσχυντη υποκρισία! Είναι γνωστό πλέον πως ο ηγέτης του κόμματος Forza Italia της Ιταλικής δεξιάς Silvio Berlusconi (και ταυτόχρονα πρωθυπουργός της χώρας) ασκεί έντονο έλεγχο στα Ιταλικά ΜΜΕ που επίσης σχεδόν όλα ανήκουν σ’ αυτόν, φιμώνονταν οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη απειλώντας αριστερούς δημοσιογράφους με απολύσεις ενώ έχει εξακριβωθεί πως υποβοηθά ακροδεξιούς κύκλους σαν αυτόν της Casa Pound και το νεο-φασιστικό σχηματισμό Lega del Nord (Λεγεώνα του Βορρά ή Βόρεια Συμμαχία). Συνεπώς η νίκη της δεξιάς δεν οφείλεται στην εμπιστοσύνη του Ιταλικού λαού προς τον Berlusconi. Είναι το αποτέλεσμα μιας συγκροτημένης μεντιακής δικτατορίας.
Αφήστε το σχόλιό σας
Διαβάστε επίσης
4 Comments
Το ιστολόγιο "Free Voice Network" αναζητά την ενεργή συμμετοχή σας. Τώρα πλέον μπορείτε να δημοσιεύσετε άρθρο
…για όλα τα τελευταία νέα
Loading ...
12/06/2010 @ 08:44
@Molly
Το οτι κάποιος ασκεί μια κριτική κάπου, αυτό δεν σημαίνει πως η κριτική αυτή έχει σκοπό την ανατροπή του συστήματος. Αν εγώ π.χ βγω σε μια εκπομπή και αποκαλύψω πως στο τάδε κοινωνικό ίδρυμα οι συνθήκες υγιεινής είναι απαράδεκτες ή ότι οι υπάλληλοι “λαδώνονται” από πελάτες, δεν ασκώ επί της ουσίας αντικαθεστωτική δράση αλλα περνάω το μνήμα πως “υπάρχει κάποιο πρόβλημα που θα πρέπει να διορθωθεί” ή “κάντε το σύστημα να δουλέψει σωστά”. Αν π.χ βγω και πω πως η τάδε αυτοκινητοβιομηχανία προσφέρει χαμηλής ποιότητας προϊόντα ή ανακαλύψω κάποιο κύκλωμα αισχροκέρδειας στις μπανάνες, δεν ασκώ αντικαθεστωτική δράση. Είναι σαν να υποστηρίζω “αγοράστε καλά προϊόντα και όχι δεύτερης κλάσης”, δηλαδή σαν να λέμε “ο καπιταλισμός έχει και την καλή πλευρά του”! Κυρίως όταν ακολουθούν διαφημίσεις… δηλαδή από την μια παρακολουθούμε ένα 20λεπτο “μην αγοράζεις κοτόπουλα τάδε” ενώ στο διαφημιστικό brake το μυαλό μας βομβαρδίζεται με μηνύματα “αγοράστε ροδάκινα Κρήτης”…
Στην Ελβετία ας πούμε, θεωρητικά, η ποιότητα στα τρόφιμα είναι εξαιρετική. Ο έλεγχος στο φαγητό και γενικά οι συνθήκες καθαριότητας και υγιεινής αγγίζουν τα όρια της υστερίας. Όμως… το ίδιο καπιταλιστικό σύστημα ισχύει και εκεί, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, απλώς είναι όλα 100 φορές ποιο οργανωμένα και υπάρχει παντού συνέπεια. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως άλλα προβλήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα ή σε κάποια άλλη χώρα εκεί απουσιάζουν ή δεν υπάρχουν κάποια άλλα παρόμοια (αναφέρομαι γενικά, ναρκωτικά, αποξένωση, ρατσισμός-που από ρατσισμό η Ελβετία άλλο τίποτα). Που θέλω να καταλήξω, πως δεν μπορείς να πολεμησεις το σύστημα “εκ των έσω”, ακόμα και αν πιστεύουμε πως αυτό το σύστημα έχει πέντε δέκα θετικά. Είναι σαν να έχεις ένα σπίτι. Θα πρέπει να το γκρεμίσεις για να χτίσεις κάποιο καλύτερο και αν θέλεις στο καινούριο κτίριο ενσωματώνεις τα θετικά που είδες στο παλιό. Δεν μπορείς όμως να κρατήσεις το παλιό και να το αλλάξεις γιατί απλά τα θεμέλεια είναι δομημένα έτσι ώστε να λειτουργεί με συγκεκριμένο τρόπο.
Όσο καλοπροαίρετη και να είναι μια εκπομπή, όταν λειτουργεί μέσα στα πλαίσια καθεστωτικών ΜΜΕ θέλοντας και μη θα χρησιμοποιηθεί με τρόπο τέτοιο ώστε να μην προξενεί κινδύνους στο ίδιο το σύστημα.
Θα σου πρότεινα να μελετήσεις Noam Chomsky. Η κριτική που έχει ασκήσει στον τρόπο που λειτουργούν τα ΜΜΕ είναι αξιοσημείωτη. Έχει πεί πως “όσα δεν πέτυχε το Σοβιετικό καθεστώς μέσα σε 60 χρόνια, η άρχουσα τάξη των Η.Π.Α το κατάφερε μέσα σε 10 χρόνια με την βοήθεια των ΜΜΕ”
12/06/2010 @ 06:43
Δεν έχω δει κάποια εκπομπή του Εξάντα να σου πω την αλήθεια. Θα σε ρωτήσω όμως κάτι άλλο, για άλλη εκπομπή, τους Πρωταγωνιστές του Θεοδωράκη. Πολλές φορές έχει τύχει να δω αποσπάσματα ή εκπομπές με διάφορα, κοινωνικά κυρίως, θέματα τα οποία αφορούν Έλληνες και γίνονται στην Ελλάδα. Όπως π.χ. την κακή μεταχείριση τροφίμων σε διάφορα ιδρύματα. Αυτές οι εκπομπές λοιπόν, στόχο έχουν να σοκάρουν το κοινό και να καταλήξουν πάλι στο “αλλού είναι το πρόβλημα, εμείς καλά να είμαστε”, αλλά μετά κλείνουμε την ΤιΒι και πάμε σουπερ-μάρκετ ή έχουν στόχο στην ενημέρωση και αφύπνιση των τηλεθεατών για το τι γίνεται δίπλα τους;
11/06/2010 @ 22:33
@Molly
Τα βίντεο αυτά που φιλοξενούμε απο όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ, μπορεί να είναι μεν θετικά αλλα δεν παύουν να ανήκουν σε καθεστωτικά μέσα. Θα έχεις ακούσει φαντάζομαι την παροιμία “καμιά φορά και στα σκουπίδια βρήσκεις διαμάντια”. Ε λοιπόν ο Εξάντας είναι ένα μικρό διαμαντάκι που λάμπει μερικές φορές καθώς μας βοήθησε να δούμε την κατάσταση στην Ιταλία και την Ρωσσία σε ότι αφορά τον ρατσισμό. Όμως όπως είπα, όλες αυτές οι εκπομπές που όσο καλές και αν είναι δεν παύουν να είναι καθεστωτικές, κάτι που σημαίνει πως όσο θετικό και αν είναι το μηνυμα που μας δίνουν δεν ξεφεύγουν απο τα γρανάζια του συστήματος που θα τις χρησιμοποιήσει όπως θέλει αυτό, όπως ανέφερα με σκοπό να μας πείσει πως “αλλού είναι το πρόβλημα, εμείς καλά να είμαστε”
11/06/2010 @ 15:47
Μου άρεσε πάρα πολύ η τελευταία παράγραφος που λες για τα ντοκιμαντέρ τα οποία πάντα αναφέρουν άλλες χώρες. Το πρώτο πράμα που μου ‘ρχεται στο μυαλό σχετικά είναι το: η καμηλα δεν βλέπει την καμπούρα της. Όπως λέει και ένα φιλαράκι μου: Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης!