Κατά πόσο η εικόνα της «πολιτισμένης Δύσης» που τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν πλάσει στην φαντασία του μέσου Έλληνα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Είναι άραγε αλήθεια πως οι Δυτικές κοινωνίες εξασφαλίζουν ιδανικότερες συνθήκες διαβίωσης και μεγαλύτερη αξιοπρέπεια σε σχέση με τα Ελληνικά δεδομένα; Τι λένε οι μαρτυρίες Ελλήνων που έχουν ζήσει στο εξωτερικό;
Πολλοί Έλληνες πιστεύουν πως οι Ευρωπαίοι στην πλειοψηφία τους δεν είναι άλλο παρά μια μάζα “συναισθηματικά ψυχρών ανθρώπων”, δίχως κοινωνική ζωή, δίχως διάθεση για κουβέντα και διασκέδαση, εικόνα σαφέστατα λανθασμένη. Οι περισσότεροι καταλήγουν στο συμπέρασμα αυτό, έχοντας κάνει μόλις μια ή δυο επισκέψεις σε κάποια χώρα. Άλλοι επίσης που επιθυμούν μόνιμη μετανάστευση είτε επιλέγουν να εγκατασταθούν στα μεγάλα κοσμοπολίτικα κέντρα, σε μεγαλουπόλεις όπου η ζωή εκ φύσεως είναι περισσότερο απρόσωπη σε σύγκριση με αλλού, είτε παραμένουν προσκολλημένοι στον Ελληνικό τρόπο ζωής επιλέγοντας συναναστροφές μόνο με Έλληνες γεγονός που εμποδίζει την ενσωμάτωση τους.
Το γεγονός που αρκετοί Έλληνες αποδοκιμάζουν τον Δυτικό τρόπο ζωής μόνο και μόνο λόγω κάποιων πολιτισμικών διαφορών θεμελιώδους φύσεως θα μπορούσε να θεωρηθεί στερεοτυπικά αρνητική στάση που προκύπτει από την έλλειψη κατανόησης του “διαφορετικού”. Είναι αλήθεια πως στις περισσότερες χώρες της Βορειο-Δυτικής Ευρώπης ένα είδος “δέσμευσης” κυριαρχεί στις κοινωνικές σχέσεις. Πολλοί Ευρωπαίοι φαντάζουν κάπως “δύσκολοι”, “κλειστοί” και “εσωστρεφής” εκ πρώτης όψεως. Μια δεύτερη όμως ματιά καταρρίπτει τον μύθο του “ξενέρωτου Ευρωπαίου”. Στην φιλία με κάποιον Σουηδό, Άγγλο, Γερμανό κτλ κυριαρχεί η ειλικρίνεια, η σταθερότητα, η εκτίμηση και ο σεβασμός σε αντίθεση με τις εύκολες μα ταυτόχρονα υπερβολικά εύθραυστες συναναστροφές των δικών μας δεδομένων.
Τα κυριότερα προβλήματά όμως της Δύσης δεν έχουν να κάνουν ούτε με τον τρόπο διασκέδασης, ούτε με το κατά πόσο διάθεση για κουβέντα έχουν οι κάτοικοι μιας πόλης, αν επιλέγουν να διαβάζουν βιβλία κλεισμένοι στα διαμερίσματά τους ή να ξοδεύουν τον χρόνο τους με άλλα άτομα σε διάφορων ειδών νυχτερινά κέντρα. Η κρατική μέριμνα, η παιδεία, η στάση των ανθρώπων στα έντονα κοινωνικο-πολιτικά ζητήματα είναι αυτά που αξίζει κάποιος να συγκρίνει και όχι η ρουτίνα ή οι απλές καθημερινές συνήθειες των κατοίκων μιας χώρας ή και πόλης. Βάση έρευνας, εμπειριών αλλά και μαρτυριών ανθρώπων που ζουν ή έχουν ζήσει και ενσωματωθεί σε χώρες του εξωτερικού παρουσιάζουμε μια λίστα προβλημάτων που αφορούν τις Δυτικές κοινωνίες (κυρίως Αγγλία, ΗΠΑ και Αυστραλία) και δεν είναι γνωστές σε μεγάλο κομμάτι του Ελληνικού πληθυσμού.
Στον τομέα της παιδείας, όσο και αν φαίνεται παράλογο, θα μπορούσα εύκολα να κατατάξω την Ελλάδα ως μια χώρα με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και μια από τις λίγες χώρες της Δύσης με υψηλές προδιαγραφές. Σε σύγκριση με τα εκπαιδευτικά συστήματα των ΗΠΑ και Αγγλίας αλλά και πολλών άλλων χωρών της Βόρειας Ευρώπης τα Ελληνικά σχολεία και πανεπιστήμια υπερτερούν σε ανθρώπινο δυναμικό, παρέχοντας μεγαλύτερη γκάμα μορφωτικής ύλης που δεν προσφέρει απλώς εξειδίκευση αλλά και αυξημένη κριτική ικανότητα. Αντιθέτως σε πολλές χώρες η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν είναι καν δωρεάν. Στην Αγγλία τα δίδακτρα ετησίως ανέρχονται στο ποσό των 3.500 λιρών, ενώ στις ΗΠΑ από 5.000 μέχρι και 20.000 δολάρια τον χρόνο! Δυστυχώς όμως τις τελευταίες δεκαετίες τα αντιλαϊκά νεο-φιλελεύθερα μέτρα των τελευταίων Ελληνικών κυβερνήσεων καταστρέφουν συστηματικά κάθε δημόσια παροχή στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η παραπαιδεία ανθεί μετατρέποντας την γνώση σε εμπόριο και το δικαίωμα στην μόρφωση σε “προνόμιο των λίγων”. Παρόλα αυτά όμως το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα εξακολουθεί να θεωρείται εξαιρετικά ανταγωνιστικό παρά την συνεχή καταρράκωση του. Ο εθνοκεντρισμός κυριαρχεί στα εκπαιδευτικά συστήματα κυρίως των ΗΠΑ και πολλών Βορειοευρωπαϊκών χωρών. Ίσως μόνο η Γαλλία και η Ισπανία να κατέχουν μια θέση αντάξια της Ελληνικής στις οποίες χώρες οι μεταπτυχιακές σπουδές είναι αξιόλογες, σε αντίθεση με την Ελλάδα που είναι ανύπαρκτες.
Κοινωνικά ταμπού, αποκλεισμοί, αντιλήψεις: Τα περισσότερα δυτικά Μέσα Ενημέρωσης είναι γνωστό πως λειτουργούν καταλυτικά στις μάζες, κυρίως σε χώρες όπως ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία, όπου οι πληροφορίες που παρέχουν στο κοινό πρέπει να συμβαδίζουν απόλυτα με τους νόμους της καταναλωτικής κοινωνίας, της ελεύθερης αγοράς του συντηρητισμού και πολλές φορές του ακραίου αντικομουνισμού. (Βάση έρευνας που πραγματοποιήθηκε στο PRINCETON, NJ, μόνο το 36% των ερωτηθέντων θεωρούν τον σοσιαλισμό σαν κάτι θετικό). Χαρακτηριστικό είναι πως στις ΗΠΑ μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πιστεύει πως ο Obama είναι ταυτοπροσωπεία του αντίχριστου (μερικές δεκαετίες παλαιότερα ίδιου τύπου χαρακτηρισμοί επικρατούσαν για τον Fidel Castro, για τον Evo Morales), άλλοι έχουν την εντύπωση πως η κυβέρνηση Nixon έσωσε την Λατινική Αμερική από την “κομμουνιστική πανούκλα”, πως τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008 ήταν αποτέλεσμα μεταναστών μουσουλμάνων τρομοκρατών ή πως η Ευρώπη είναι οχυρό κομμουνιστών. Το πρότυπο του ιδανικού πολίτη δεν είναι άλλο παρά η εικόνα ενός ανθρώπου που μπορεί να καταναλώνει όσο το δυνατόν περισσότερο και να εξασφαλίζει άμεσα οτιδήποτε καινούριο κυκλοφορεί στο εμπόριο. Οποιοδήποτε κίνημα αλληλεγγύης αντιμετωπίζεται ως κομμουνιστική απειλή. Στην Ιρλανδία η κυβέρνηση έχει την άδεια να δώσει εντολή στον στρατό να καταστείλει εξεγέρσεις. Χιλιάδες δολοφονίες από αστυνομικούς συμβαίνουν στις ΗΠΑ και είτε καλύπτονται ή τις περισσότερες φορές όπως και στην Ιρλανδία και σε Καναδά, Αυστραλία και Αγγλία όχι μόνο δεν αποδοκιμάζονται από την κοινή γνώμη αλλά αποτελούν πράξεις επαίνου.
Παρά το έντονα συντηρητικό προφίλ των περισσότερων Δυτικών κοινωνιών, η Ελληνική κοινωνία τις τελευταίες δύο δεκαετίες οδεύει με σταθερό ρυθμό προς την ίδια κατεύθυνση, αν εξαιρέσουμε τις σποραδικές και έντονες λαϊκές εξεγέρσεις που λειτούργησαν ως τροχοπέδη στον αναδυόμενο συντηρητισμό. Η διατήρηση του δικομματικού status quo για περισσότερο από τρεις δεκαετίες με σκοπό και μόνο το προσωπικό όφελος (ρουσφέτι, φοροδιαφυγή, κάλυψη παράνομων πράξεων) που παρότι έχει αποδειχθεί ζημιογόνα για την χώρα σαφέστατα και αποτελεί μια από τις χειρότερες μορφές κονφορμισμού. Μηδαμινή ανάπτυξη, συνεχής καταπάτηση λαϊκών κατακτήσεων, τσάκισμα της δημόσιας παιδείας και δωρεάν υγείας, βίαιη καταστολή, διάλυση του κοινωνικού ιστού… κανείς δεν περίμενε πως ένας λαός που έχει γαλουχηθεί τόσο έντονα με επαναστατικά ιδανικά, που σχεδόν κάθε δρόμος φέρει και το όνομα κάποιου κοινωνικού αγωνιστή θα θυσίαζε όλες τις κατακτήσεις του στον βωμό του προσωπικού συμφέροντος που μια κοινοβουλευτική συνωμοσία τόσο καλά εξυπηρετεί.
Ρατσισμός, ομοφοβία, ξενοφοβία: Φαινόμενα που έχουν ριζωσει στις κοινωνίες του Αγγλόφωνου κόσμου. Στις ΗΠΑ, αποτελούν τρόπο ζωής για πολλούς ανθρώπους που ζουν εκτός των πολυπολιτισμικών κέντρων της Νέας Υόρκης, της Βοστόνη, του Seattle… Σε Αυστραλία και Καναδά η αντι-μεταναστευτική υστερία κυριαρχεί στην καθημερινή ζωή ενώ στην Δημοκρατία της Ιρλανδίας η “προστασία της πολιτισμικής κληρονομιάς και εθνικής καθαρότητας” αποτελεί καθήκον του μέσου πολίτη. Σημαντική είναι επίσης και η αύξηση της ρατσιστικής βίας σε χώρες του πρώην κομμουνιστικού μπλοκ καθώς και στην Γερμανία, ιδιαίτερα στις περιοχές που άνηκαν στην πρώην Λαική Δημοκρατία της Γερμανίας. Παράλληλα Βέλγιο και Ολλανδία παρουσιάζουν σημάδια επικίνδυνης συντηριτικοποίησης ενώ όλα δείχνουν πως Ιταλία βαδίζει στα χνάρια του φασισμού ξανά. Δεν έχει πραγματικά αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν πραγματοποιούνται διαδηλώσεις, πορείες και γενικώς υπάρχει μεγάλη αποχή από τις πολιτικές δραστηριότητες στις χώρες του Αγγλόφωνου κόσμου; Δεν είναι άξιο απορίας που ο Έλληνας μετανάστης αντιμετωπίζεται εκεί με καχυποψία ως τρομοκράτης, αριστεριστής, μεσανατολίτης; Γιατί άραγε οργανώσεις όπως: CNT (Confederaciοn Nacional del Trabajo), UGT (Uniοn General de Trabajadores), Workers’ Commissions, CGT (Confederaciοn General del Trabajo), απουσιάζουν απο τις περισσότερες Δυτικές χώρες ή κινήματα όπως του Δεκέμβρη 2008, Μάη του 68, του Κιργιστάν 2010 δεν συμβαίνουν σχεδόν ποτέ; Στην πραγματικότητα οι Δυτικές κοινωνίες έχουν εισάγει βαθ
ιά στις ρίζες τους την τυφλή υπακοή στους νόμους και το κράτος, την απέχθεια σε οποιαδήποτε φωνή αμφισβήτησης και σε οτιδήποτε αντιτάσσεται στο ακραίο εθνικιστικό δόγμα. Θα μπορούσαμε βέβαια να εξαιρέσουμε τις ανεκτικές πολυπολιτισμικές περιοχές της νότιας Αγγλίας και την ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου, όμως ολόκληρη σχεδόν η Βόρεια Ιρλανδία και η Δημοκρατία της Ιρλανδίας διατηρούν ένα αυστηρά συντηρητικό προφίλ με αρκετά εθνοκεντρικά στοιχεία ακροδεξιάς φύσης σε συνδυασμό με την έντονη μεσοαστικής ελιτίστικη απάθειας.
Η έντονη παρουσία προοδευτικών κινημάτων σε Ισπανία, Γαλλία και πολλές άλλες χώρες δεν σημαίνει αποκλειστικά πως η συστηματική καλλιέργεια απομονωτισμού απουσιάζει. Σχεδόν όλες οι κινηματογραφικές παραγωγές που προέρχονται από το εξωτερικό μεταγλωττίζονται στην ντόπια πάντα γλώσσα. Δεν λείπουν περιπτώσεις που κάτοικοι αυτών των χωρών δεν έχουν ακούσει ποτέ την αληθινή φωνή ενός ξένου ηθοποιού. Το ίδιο συμβαίνει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό στην γειτονική μας Ιταλία, όπου ο φασισμός και το φαινόμενο της ρατσιστικής βίας λαμβάνει απειλητικές διαστάσεις.
Συγκοινωνίες: Η Ελλάδα σαν χώρα κατάφερε να αναβαθμίσει αρκετά τις συγκοινωνίες παρά τις οικονομικές δυσκολίες, ενώ χώρες όπως η Ιρλανδία, στερούνται βασικών συγκοινωνιακών υποδομών. Στις ΗΠΑ οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι αμφίβολου αξιοπιστίας, στην Αγγλία αν και καλύτερες από τις ΗΠΑ η τιμη του λεωφορείου στις μεγάλες πόλεις ανέρχεται σχεδόν στις 2 λίρες σε αντίθεση με της Αθήνας που δεν ξεπερνούν το 1 ευρώ.
Μισθοί, εργασία, λοιποί παράγοντες: Πολλοί δυστυχώς γοητεύονται από τους “μεγάλους μισθούς” των Ευρωπαίων. Όμως η αλήθεια απέχει από αυτό που απλά φαίνεται. Ας πάρουμε μερικά παραδείγματα από Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. 1)Λονδίνο, βασικός μισθός 928 λίρες τον μηνα (5.80 την ώρα), μέσο ενοίκιο 1000 λίρες. 2)Μιλάνο/Ρώμη, βασικός μισθός τον μηνα 800 ευρώ, μέσο ενοίκιο 900 ευρώ. 3)Παρίσι, βασικός μισθός 1400 ευρώ, μέσο ενοίκιο 1000 ευρώ. 4)Αθήνα, βασικός μισθός 680.59 ευρώ, μέσο ενοίκιο 350 ευρώ. Από ότι βλέπουμε, η ζωή στην Ευρώπη καθόλου ποιο αξιοζήλευτη δεν είναι, καθώς ο ακραίος καπιταλισμός που παρουσιάζεται ως το σύστημα των ευκαιριών δεν είναι άλλο παρά μια μεγάλη πλάνη. Βέβαια, υπάρχει και η εναλλακτική της συγκατοίκησης που όπως φαίνεται αποτελεί μοναδική κίνηση πολλών εργαζόμενων. Ποιος ο λόγος κάποιος κάποιος να εγκαταλείψει το πατρικό του σπίτι με σκοπό να ζει ξανά με άλλους μαζί; Όσο για την κατάσταση των σπιτιών στις ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία, με τίποτα δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδανική, σε αντίθεση Μεσογειακές χώρες να κατέχουν την πρωτιά σε ποιότητα κατασκευών (με εξαίρεση την Ιταλία).
Είναι γνωστό σχεδόν σε όλον τον κόσμο το πόσο χαμηλών προδιαγραφών είναι το σύστημα υγείας των ΗΠΑ, που παρά τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Ομπάμα, παραμένει ανεπαρκές. (Να σημειώσουμε πως υπάρχει οξυμένη αντίδραση ενάντια στο σχέδιο του Ομπάμα για παροχή δωρεάν υγείας, ένα μέτρο που έχει εξοργίσει μια μερίδα ανθρώπων που το θεωρεί “σοσιαλιστικό”, συνεπώς αντι-Αμερικάνικο). Εκατομμύρια είναι οι άστεγοι που πολλές φορές αντιμετωπίζονται ως παρείσακτοι, πρόσωπα του υποκόσμου.
Έχει λοιπόν η Ελλάδα πολλά να ζηλέψει από τις «πολιτισμένες χώρες»; Μήπως η προπαγάνδα των αστικών ΜΜΕ περι “τριτοκοσμικής Ελλάδας” απόσκοπούσε σε έναν και μοναδικό σκοπό, την καλλιέργεια της λογικής του “αδύναμου Έλληνα” με στόχο την είσοδο στο Ευρώ. Σίγουρα κάποιες χώρες της Δύσης έχουν να προσφέρουν πολλά περισσότερα απο ότι η Ελλάδα, όχι όμως όλες. Η εικόνα που ο τύπος έχει δημιουργήσει απέχει πολύ απο την πραγματικότητα κυρίως σε ότι αφορά ΗΠΑ, Αυστραλία και Αγγλία που πάντοτε αποτελούσαν αγαπημένο προορισμό των Ελλήνων μεταναστών. Εξίσου μη ανταποκρίσιμη με την πραγματικότητα είναι και η εικόνα της Ιρλανδίας που η πραγματική της όψη δεν σχετίζεται καθόλου με αυτό που προπαγανδίζουν τα καπιταλιστικά κέντρα παραπληροφόρησης.
Το ιστολόγιο "Free Voice Network" αναζητά την ενεργή συμμετοχή σας. Τώρα πλέον μπορείτε να δημοσιεύσετε άρθρο
…για όλα τα τελευταία νέα
Loading ...
29/08/2010 @ 17:49
@Anonymous –
Ζω κι εγώ στο Λονδίνο και δεν λέω πως η ποιότητα ζωής είναι κακή. Αντιθέτως σε σύγκριση με άλλα μέρη που είχα την τύχη να ζήσω επίσης πιστεύω πως είναι αρκετά καλά τα πράγματα. “Εσύ στο άρθρο τα ισοπεδώνεις και βασίζεσαι σε λανθασμένες πληροφορίες και γενικευμένα στερεότυπα.” Αυτό από πού προκύπτει; Ίσα ίσα μιλάω για τις “ανεκτικές πολυπολιτισμικές περιοχές της νότιας Αγγλίας και την ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου”. Απεναντίας θάβω τα στερεότυπα του “ξενέρωτου” Ευρωπαίου αλλά και τον παλιό καλό γνωστό μύθο “έξω όλα καλά στην Ελλάδα όλα χάλια”.
“Προφανώς αν στην Αγγλία παίρεις βασικό μισθό (γύρω στις 1000 λίρες) δε θα πιάσεις σπίτι μόνος σου στο Τσέλσι…” Στο Τσέλσι όχι 1000 λίρες δεν σου φτάνουν αλλά θα χρειαστείς τουλάχιστον 1200 για ένα 1bd appartment, και δεν μιλάμε για ποιότητα σπιτιού όπως τα Ελληνικά αλλά περίμενε πατώματα να τρίζουν, να ακούς θορύβους και ομιλίες από τα διπλανά διαμερίσματα…
“θα συγκατοικήσεις σε μια πιο φτηνή περιοχή πληρώνοντας 300-400 το μηνα, όπως είχα κάνει εγώ για να μαζέψεις λίγα λεφτά.” Προσωπικά είμαι κατά της συγκατοίκησης. Δεν θεωρώ πρόοδο το να ζει κάποιος με άλλα άτομα. Σε φτηνή περιοχή, μπορείς να ζήσεις; Μπορείς να κυκλοφορήσεις το βράδυ μόνος σου άνετα; Εγώ σε καλή περιοχή και έχω δει εγκληματικότητα (εφήβους να παρενοχλούν περαστικούς και να τους προσκαλούν σε καυγάδες, πυροβολισμούς…)
“Αν ίσχυαν όλα αυτά που λες βλάκες είναι τόσοι Έλληνες που μένουν εδώ;” Ο καθένας έχει τους λόγους του που τον κάνουν να φύγει στο εξωτερικό και η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Υπάρχουν επαγγέλματα που στην Ελλάδα δεν μπορείς να τα εξασκήσεις με τίποτα. Για παράδειγμα μουσικός, καλλιτέχνης… επίσης οι μισθοί εδώ είναι αρκετά μεγαλύτεροι και αυτό κάπως δελεάζει. Μην τα βλέπεις όμως όλα με τα δεδομένα του γιατρού, του πολιτικού μηχανικού που όντως εδώ βγάζουν περισσότερα και εργάζονται σε καλύτερες συνθήκες. Όταν κάνουμε συγκρίσεις βιοτικού επιπέδου τα κοιτάμε όλα, κοιτάμε και αυτούς που δουλεύουν με καλούς μισθούς, τις πιθανότητες και δυνατότητες εξέλιξης αλλά να λαμβάνουμε υπόψη μας και την μερίδα του πληθυσμού που δεν έχει την δυνατότητα να ανέβει πάνω από τις 1000-1200 λίρες τον μηνα και δυστυχώς στην Αγγλία ο αριθμός αυτών των ατόμων είναι αρκετά μεγάλος. “Δούλεψα πολλά χρόνια στην Ελλάδα και δε μου δόθηκε ποτέ εκεί ευκαιρία για τέτοια εξέλιξη.” Συμφωνώ και επαυξάνω, οι συνθήκες στην Ελλάδα είναι άθλιες ιδίως για τα επαγγέλματα που προανέφερα. Όμως θα πρέπει να δούμε τα πράγματα και λιγάκι ποιο σφαιρικά, όχι μόνο βάση προσωπικών εμπειριών αλλά βάση δεδομένων και με σημείο αναφοράς τα χαμηλά στρώματα και την τάξη των “μη προνομιούχων”. Ποιος έχει καλύτερη ποιότητα ζωής ένας Έλληνας εργάτης μισο-άνεργος ή ένας Άγγλος μεθύστακας που ζει στις εργατικές κατοικίες (μιλάω για το Λούμπεν Προλεταριάτο); Πόσο μεγάλο είναι το πόσοστό στην Αγγλία αυτών που αντιμετωπίζουν αυτού του είδους τα κοινωνικά αδιέξοδα (αλκοολισμός, καυγάδες, τσακωμοί, μαχαιρώματα) και πόσο στην Ελλάδα.
“Όσο για το ρατσισμό, το Λονδίνο είναι το πιο ανοικτόμυαλο και πολυπολιτισμικό μέρος που έχω ζήσει.” Το έχω ήδη αναφέρει πως οι περιοχές του Λονδίνου και γενικότερα της Βόρειας Αγγλίας είναι ανεκτικές αλλά μην ξεχνάς το BNP έχει ισχυρούς πυρήνες δυστυχώς και σε αυτά τα μέρη. Παρόλα αυτά ναι συμφωνώ οτι δεν είναι κακό μέρος για να ζεις ιδιαίτερα αν είσαι λίγο προσεκτικός (μην περνάς από επικίνδυνες περιοχές τα βράδια κτλ κτλ). Και για τα περί ομοφυλοφιλίας τα έχω ήδη πει εδώ. Αναφορικά “το 64% των Ελλήνων πιστεύει ότι είναι πολύ διαδεδομένες οι διακρίσεις εις βάρος των ομοφυλοφίλων στη χώρα τους.”
Σε γενικές γραμμές, με μια ποιο προσεκτική ματιά, το άρθρο δεν κατηγορεί άμεσα την Αγγλία για ρατσισμό αλλά κυρίως τις Η.Π.Α και την Ιρλανδία. Και επειδή πολλοί έχουν σχολιάσει ως εξής: “Εμείς είμαστε καλύτεροι” θα συμβούλευα μια περαιτέρω ματιά σε άλλα άρθρα που ασχολούνται με θέματα ρατσισμού εντός Ελλάδας όπως αυτό και αυτό
29/08/2010 @ 15:22
Φίλε μου, ζω στο Λονδίνο εδώ και 3 χρόνια και δε θα μπορούσα να διαφωνώ περισσότερο. Ζω άνετα, έχω καλή δουλειά, υπέροχη ποιότητα ζωής και δε μου λείπει τίποτα. Εσύ στο άρθρο τα ισοπεδώνεις και βασίζεσαι σε λανθασμένες πληροφορίες και γενικευμένα στερεότυπα.
Προφανώς αν στην Αγγλία παίρεις βασικό μισθό (γύρω στις 1000 λίρες) δε θα πιάσεις σπίτι μόνος σου στο Τσέλσι, αλλά αρχικά θα συγκατοικήσεις σε μια πιο φτηνή περιοχή πληρώνοντας 300-400 το μηνα, όπως είχα κάνει εγώ για να μαζέψεις λίγα λεφτά. Αργότερα θα πιάσεις μια καλύτερη δουλειά, και μέσα σε πολύ λίγο χρόνο θα βγάζεις τα διπλάσια. Δούλεψα πολλά χρόνια στην Ελλάδα και δε μου δόθηκε ποτέ εκεί ευκαιρία για τέτοια εξέλιξη. Αν ίσχυαν όλα αυτά που λες βλάκες είναι τόσοι Έλληνες που μένουν εδώ;
Όσο για το ρατσισμό, το Λονδίνο είναι το πιο ανοικτόμυαλο και πολυπολιτισμικό μέρος που έχω ζήσει. Και δεν μιλάω μόνο για εθνικότητα. Για δοκίμασε να ζήσεις μια φυσιολογική ζωή πχ ως ομοφυλόφιλος στην Ελλάδα. Εδώ σε δέχονται όπως είσαι. Οπότε ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα.