Η Γαλλίδα rapper Keny Arkana, μια εξαιρετικά δυναμική ερμηνεύτρια με έντονο αντι-καπιταλιστικό και αναι-καθεστωτικό ύφος, βρέθηκε στη Ελλάδα στα πλαίσια του 2ου αντιεξουσιαστικού φεστιβάλ «b-fest». Μέσα σε όλα ξεχώρισε η συνέντευξή της που έδωσε στο tvxs δηλώνοντας πως μόνο ένας στους δέκα χιλιάδες Γάλλους είναι πολιτικοποιημένοι. Ποιο συγκεκριμένα, παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα στο οποίο αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο:
- Κοινωνική έκρηξη είχαμε και στην Ελλάδα ύστερα από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από την αστυνομία. Ποιες οι διαφορές και ποιες οι ομοιότητες της κοινωνικής αναταραχής που προκλήθηκε στις δύο χώρες;
- Κ.Α.: Η μεγάλη διαφορά είναι πως στην Ελλάδα υπάρχει ένα ιστορικό προσπαθειών και αγώνων. Επίσης οι Έλληνες πολίτες έχουν πολιτική συνείδηση κάτι που όπως προανέφερα δεν έχουν οι Γάλλοι. Στη Γαλλία η κοινωνία είναι χωρισμένη στους πολίτες των προαστίων και στους πολίτες του κέντρου, δηλαδή στους πλούσιους και στους φτωχούς. Αυτός ο διαχωρισμός μοιάζει με αυτόν των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών ως αναφορά την οπτική γωνία του ότι οι Παλαιστίνιοι θα θεωρείται πως πράττουν πάντα λάθος. Έτσι δεν ενδιαφέρει την κοινή γνώμη αν δολοφονούνται άνθρωποι στα προάστια. Οπότε αυτή τη στιγμη στη Γαλλία δε μπορεί να υπάρξει ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα. Στο κέντρο (των πόλεων) δεν υπάρχουν πραγματικά φτωχοί άνθρωποι, είναι μια είδους ελίτ και δεν νοιάζονται για το τι γίνεται πέρα από εκεί. Οπότε έχουμε ξέχωριστά κινήματα. Τη μια φορά εξεγείρονται οι φοιτητές την άλλη οι μετανάστες κλπ. Δεν υπήρξε μια ενιαία και μαζική κινητοποίηση. Ακόμα και όταν ακτιβιστές προσπάθησαν να ενώσουν τη φωνή των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων, τα κινήματα παρέμεναν διαχωρισμένα στην πραγματικότητα.
Κατά πόσο οι Έλληνες είναι περισσότερο πολιτικοποιημένοι από τους Γάλλους ή πολίτες άλλων Ευρωπαϊκών χωρών; Είναι κατά κάποιον τρόπο λογικό στην Ελλάδα να παρουσιάζονται εντονότερα αντιεξουσιαστικά κινήματα, αντι-καπιταλιστικά, εργατικά και αντι-κονφορμιστικά μιας και πρόκειται για τον φτωχότερο κρίκο στην αλυσίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν διαφωνώ με την διατύπωση πως στην Ελλάδα οι κινητοποιήσεις έχουν μαζικότερο χαρακτήρα σε σύγκριση με την Γαλλία. Η μαζικότητα όμως αυτή οφείλεται στην ανάπτυξη μεγάλων αριστερών κινημάτων που δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν από την δεκαετία του 30 μέχρι και σήμερα. Οι Έλληνες πολίτες μπορεί να εμφανίζονται πολιτικοποιημένοι εκ πρώτης όψεως, όμως για κάποιον που δεν έχει έρθει σε άμεση επαφή με την πολιτική πραγματικότητα της χώρας αδυνατεί να κατανοήσει πως η υποστήριξή που ένας μέσος Έλληνας παρέχει σε κάποιο κίνημα γίνεται σε μεγάλο βαθμό για προσωπικό όφελος. Πόσοι είναι αυτοί που ψηφίζουν ή υποστηρίζουν ένα κόμμα μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν γνωριμίες με βουλευτές που θα μπορούσαν να προσφέρουν κάποια καλύτερη θέση εργασίας, μετάθεση, αύξηση μισθού ή οτιδήποτε άλλο; Το πόσοστό αποχής των Ελλήνων πολιτών στις εκλογές είναι από τα μικρότερα στην Ε.Ε αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις το προσωπικό όφελος αποτελεί κίνητρο ψήφου και όχι πολιτική έκφραση, κάτι που είναι δύσκολο να κατανοήσει κάποιος που δεν γνωρίζει την Ελληνική πραγματικότητα. Βέβαια… η Keny Arkana δεν αναφέρεται στον κοινοβουλευτισμό και στην εκλογική διαδικασία. Η αναφορά σ’αυτά έγινε με σκοπό να αποδείξω πως μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού δεν είναι τόσο πολιτικοποιημένο όσο φαίνεται. Αλλά και στα αντικαθεστωτικά κινήματα που κάνει η τραγουδίστρια τα πράγματα δεν είναι αρκετά καλύτερα!
Ο πόλεμος μεταξύ προοδευτικών σχημάτων δεν απουσιάζει. Η μάχη για το ποιος θα αναλάβει την αρχηγία του κινήματος είναι γεγονός ενώ δεν λείπουν οι ξέχωριστές πορείες, άρνηση συμμετοχής σε εκδήλωση λόγω της παρουσίας ενός άλλου “αντιπαθέστατου” σχήματος και παρόμοιες τακτικές που ζημιώνουν το λαϊκό κίνημα σε κρίσιμες εποχές.
Σίγουρα τα προοδευτικά κινήματα στην Ελλάδα είναι περισσότερο αναπτυγμένα από χώρες όπως ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Αυστραλία, όμως ουσιαστικές διαφορές με χώρες όπως Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία δεν υπάρχουν! Ίσως λόγω των μεγάλων οικονομικών δυσκολιών να παρατηρείται κάποια διόγκωση στον αριστερό και αντιεξουσιαστικό χώρο. Όμως κάτι τέτοιο δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από το συμπέρασμα της πρώτης ματιάς. Ένα κίνημα δεν εξαρτάται μόνο από την ποσότητα των συμμετεχόντων αλλά και από την ποιότητα, όπου η λογική της διάσπασης επηρεάζει αρνητικά.
Στην τελική αυτό που μετράει δεν είναι μόνο κατά πόσο οι άνθρωποι είναι πολιτικά ενεργοί και συμμετέχουν σε κάθε δραστηριότητα αλλά η ευρύτερή αντίληψη των μελών μιας κοινωνίας για τα διάφορα κοινωνικά-πολιτικά θέματα. Μπορεί για παράδειγμα ένας μέσος άνθρωπος που δεν γνωρίζει ούτε καν το όνομα του πρωθυπουργού της χώρας του να έχει θετικότερη γνώμη για την είσοδο μεταναστών σε μια χώρα από κάποιον μπορεί είναι μέλος κάποιου κεντρο-αριστερού σχήματος. Για παράδειγμα, ποια είναι η γνώμη ενός μέσου Έλληνα για το μεταναστευτικό ζήτημα σε σχέση με έναν Αμερικάνο πολίτη που η ζωή του αρχίζει και σταματάει στον συντηρητισμό, τα video games και τα δελτία ειδήσεων της κυβέρνησης; Όσο τον διαχωρισμό φτωχά προάστια-πλούσιο κέντρο, τέτοιου είδους φαινόμενα συναντάμε σε όλο τον Δυτικό κόσμο. Η μόνη διαφορά είναι ότι σε άλλες χώρες αντί για προάστια-κέντρο έχουμε Ανατολικές συνοικείες-Δυτικές περιοχές ή κάτι παρόμοιο (βλ Λονδίνο: Ανατολικά, οι εργατικές περιοχές όπως Barking, Seven Sisters, Abbey wood, Peckham και τα γκέτο των πλουσίων των Δυτικών προαστίων Knightsbridge, Kensington, Wimbledon, Putney, Hamstead)!
Δυο λόγια για το rap: Η rap/hip hop μουσική ξεκίνησε κυρίως απο τις Η.Π.Α, ως αναπόσπαστο κομμάτι του Μαύρου Εθνικισμού με έντονα διεθνιστικά και αντι-καθεστωτικά στοιχεία, μετεξέλιξη της soul, blues των 70s που είχαν συνδεθεί με το Civil Rights Movement. Οι πρώτα hip hop καλλιτέχνες διαφέρουν αρκετά στο ύφος με τους σύγχρονους rappers. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Τζαμαϊκανής καταγωγής DJ Kool Herc, η μορφή του πρώιμου rap του South Bronx (ένα απο τα ποιο υποβαθμισμένα borough της Νέας Υόρκης). Όμως όπως συνέβη και με παρόμοια μουσικά ρεύματα και κοινωνικά κινήματα (την punk μουσική, το φεμινιστικό κίνημα και την αντι-ρατσιστική δράση στην Βρετανία) η εμπορευματοποίηση μετέτρεψε την rap μουσική ως κάτι “λιγότερο επικίνδυνο” για το κατεστημένο προωθώντας καλλιτέχνες λιγότερο “προκλητικούς”, δίχως κάποιο στοιχειώδη κοινωνικό μηνυμα στους στίχους (βλ 50 Cent), δίνοντας την ψευδαίσθηση πως “το κίνημα για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των μαύρων και των μεταναστών πέτυχε μιας και πλέον σημαντικές διάσημες προσωπικότητες είναι μαύροι, συνεπώς όλες οι προσπάθειες για φυλετική δικαιοσύνη δεν έχουν αποσκοπούν σε τίποτα παραπάνω από την διατάραξη της τάξης και του νόμου”.
Η Keny Arkana αποτελεί ένα μικρό πόσοστό σύγχρονων διάσημων rapper που συνεχίζουν να καταγγέλλουν την αδικία, τον πόλεμο, τις διακρίσεις, την προπαγάνδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης δίχως συμβιβασμούς. Το La Rage ίσως αποτελεί το ποιο γνωστό της τραγούδι. Ετοιμάσαμε play list με τρία όμορφα κομμάτια της συμπεριλαμβανομένου και του La Rage το οποίο έχει διασκευαστεί από την Ελληνική punk μπάντα “Μεθυσμένα Ξωτικά” με τον τίτλο “Οργή” (Πατήστε εδώ)
Πηγές/Αναφορές/Προτεινόμενο υλικό:
Ron Eyerman & Andrew Jamison: Music & Social Movements (Cambridge UP, 1998).
B.Longhurst: Popular Music & Society, Polity, 2007
S.A.Floyd Jr: The Power of Black Music, Oxford UP, 1995
Nelson George: The Death of Rhythm & Blues, Omnibus, 1989
D.Toop: The Rap Attack, Pluto, 1984. Rap Attack 2, Serpent’s Tail, 1991. Rap Attack 3, Serpent’s Tail, 1999
M.A.Neal: What The Music Said: Black Popular Music & Black Public Culture, Routledge, 1999.
M.Ellison: Lyrical Protest: Black Music’s Struggle Against Discrimination
Διαβάστε επίσης
Το ιστολόγιο "Free Voice Network" αναζητά την ενεργή συμμετοχή σας. Τώρα πλέον μπορείτε να δημοσιεύσετε άρθρο
…για όλα τα τελευταία νέα
Loading ...
