Τα Ιρλανδικά (Μέρος δεύτερο)

Jul 31

Posted by: Michael Willow in 2010, Διηγήματά, Ελληνικά

Post Comments

Ένας μεσήλικας κοντός, ταπεινός άνθρωπος που περιβάλλεται από δεκάδες τουρίστες κομψά ακουμπά πάνω στο ραβδί του. Αναίσχυντα το πλήθος φωτογραφίζεται μαζί του, σαν να πρόκειται για ένα ακόμα αξιοθέατο. Τι ξέρουν όλοι αυτοί για James Joyce? Πόσοι από αυτούς τους ανόητους έχουν κάποιο από τα βιβλία του στην τσάντα τους; Στάθηκα σε μια γωνιά περιμένοντας τον όχλο να διαλυθεί και στη συνέχεια, δειλά και με σεβασμό, πήγα κοντά και αγγίξα το δεξί χέρι του αγάλματος. Έκλεισα τα μάτια μου και ο Ιρλανδός λαογράφος με μετέφερε στην Ιρλανδία των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα. Ο James Flynn, ο Mr. Kernan, ο Jimmy Doyle, η Evelin και δεκάδες άλλοι χαρακτήρες της συλλογής “Dubliners” ζωντάνεψαν, σαν σε υπαίθριο θέατρο, κάτω από τον νεφελώδη Ιρλανδικό ουρανό. Η μεσοαστική τάξη της Ιρλανδίας του 1910, οι καθολικοί, οι προτεστάντες, ένας πληθυσμός που αναζητά… εθνική ταυτότητα! Ένα παράξενο γέλιο διέκοψε το ταξίδι μου στον χρόνο. Ένας έγχρωμος άνδρας φορώντας ένα κόκκινο σακάκι με πλησίασε κρατώντας μια εφημερίδα στο χέρι του. Δωρεάν αντίγραφα του Metro. Κάθισα στη βάση του αγάλματος και άρχισα να διαβάζω.

Η πρώτη σελίδα έδειχνε την εικόνα ενός μικρού κοριτσιού που φορούσε μια ροζ πιτζάμα και κρατούσε ένα πανό διαμαρτυρίας κοντά στο στήθος της με το σύνθημα: “Keep Your Rosaries Off My Ovaries“. Πίσω από την κοπέλα στεκόταν ένα όμορφο ψηλό κτίριο, με πολλές κολώνες, παράθυρα και στολίδια, το περίφημο “Four Courts”. Η λεζάντα έγραφε: “H Jemma O‘Brien αντιμέτωπη με την δικαιοσύνη“. Μια μικρότερη εικόνα στην κάτω δεξιά στήλη έδειχνε μια ομάδα ανδρών και γυναικών, ντυμένοι με εκκλησιαστικά ρούχα και με αναρτημένο το σύνθημά: “προστατέψετε την ανθρώπινη ζωή, η άμβλωση δεν είναι επιλογή είναι έγκλημα.” Σύμφωνα με το άρθρο: ”Η Jemma O‘Brien βρίσκεται σήμερα στο Ανώτατο Δικαστήριο του Δουβλίνου το οποίο πρόκειται να αποφανθεί αν θα επιτραπεί στην έφηβη να ταξιδεψει στο Λονδίνο προκειμένου να πραγματοποιήσει την άμβλωση που επιθυμεί. Η δεκαοχτάχρωνη είναι τριών μηνών έγκυος και έχει στη φροντίδα της Health Service Executive από τον Απρίλιο. Το έμβρυο πάσχει από μια ανωμαλία του εγκεφάλου και αναμένεται να επιβιώσει κατ ‘ανώτατο όριο πέντε ημέρες μετά τη γέννηση. Οι δικηγόροι της ζητούν την απόσυρση του μέτρου αποκλεισμού εξόδου από την χώρα. Η κατά των αμβλώσεων ομάδα Φροντίδα Ζωής δήλωσε πως υποστηρίζει πλήρως την πολιτική της HSE και πως οι αμβλώσεις αποτελούν εγκληματική ενέργεια”.

Κι ενώ ο ρατσισμός, ο σωβινισμός η θρησκοληψία και η εγκληματικότητα αποτελούν τους βασικούς παράγοντες που καθιστούν την ζωή ενός μετανάστη ανυπόφορη στο σμαραγδένιο νησί, για μένα οι κάκιστες συγκοινωνίες ήταν εξίσου ένας ανυπόφορος πονοκέφαλος. Ακόμα χειρότερα, όταν όλα αυτά (ρατσισμός, θρησκοληψία και έλλειψη παροχών) συνδυάζονται ταυτόχρονα.

Clontarf Road: Σάββατο πρωί και στέκομαι στην αριστερή πλατφόρμα περιμένοντας το τραίνο που κατευθύνεται προς Dun Laoghaire (τον τελικό μου προορισμό). Αντικρίζω τα συνθήματα “swamped by foreigners” στον απέναντι τοίχο που κάποιος είχε γράψει επάνω στα σβησμένα γκραφίτι της προηγουμένης βδομάδας “too many Poles”. “Το τραίνο θα καθυστερήσει για μερικά λεπτά λόγω τεχνικής βλάβης” ανακοινώνει ο σταθμάρχης.

Το χειρότερο με τα Ιρλανδικά ηλεκτρικά τραίνα, τα DART, που εκτελούν δρομολόγια μόνο εντός της πόλης δεν είναι οι καθυστερήσεις. Οι κολλημένες τσίχλες όμως πάνω στα καθίσματά, η έντονη οσμη των χάρτινων σακουλιών McDonalds που βρίσκονται αφημένες εδώ κι εκεί, η μυρωδιά του αλκοόλ και τα υπολείμματα φαγητού στο πάτωμα συμπληρώνουν την εικόνα της λούμπεν Ιρλανδικής νοοτροπίας.

Ρόδες που κουδουνίζουν στις σκουριασμένες ράγες, ξεθωριασμένοι τοίχοι αιωνόβιων σπιτιών, τοίχοι από τούβλα μουτζουρωμένοι με γκραφίτι, συνθήματα που δεν έχουν τίποτα να πουν, συρματοπλέγματα καλώδια παντού, σκούρες σιλουέτες οικοδομικών συγκροτημάτων να ξεπροβάλλουν από το λιμάνι μέσα στο μουντό πρωινό… η Ιρλανδία της εποχής του Κέλτικου Τίγρη, η δεύτερη ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης μετά το Λουξεμβούργο!

Tara Street: Κάθε Παρασκευή βράδυ μαζί με την συνάδελφό μου την Κατρίν επιστρέφαμε από το Dun Laoghaire με το τέλος της δουλειάς. Η Κατρίν σταματούσε πάντα στην Tara, όπου την περίμενε ο άντρας της ο Tom. Δυο άτομα από τους λίγους φίλους που μου έτυχε να έχω στο Δουβλίνο. Ο Tom είναι γιατρός στο Matter Hospital του Δουβλίνου, Αμερικάνος με Ιρλανδικές ρίζες, γνωστός και ως “Paddy Plastic” και η Κατρίν από την Λιθουανία. Γνωρίστηκαν στην Ιρλανδία και παντρεύτηκαν εκεί όπου και ζουν μέχρι και σήμερα. Τον θυμάμαι ένα βράδυ στην Dame Street να μου λέει“Οι Ιρλανδοί είναι ρατσιστές και ανάγωγοι. Δεν προωθούν καθόλου τους ξένους”

Ο Tom παρότι συμφωνούσε μαζί μου σε κάθε τι που έλεγα, δεν δίστασε μια φορά να με ρωτήσει αν πηγαίνω στην εκκλησία και ποια είναι η άποψη μου για τον “Θεό”. Αμέσως κατάλαβα ότι πρόκειται για θρησκόληπτο άτομο. Προκειμένου όμως να αποφύγω τις προκλήσεις, του απαντάω “δεν με αφορά ιδιαίτερα το ζήτημα“. “Έλα μια Κυριακή στην εκκλησία και θα καταλάβεις πολλά. Θα πρέπει να κάνεις την ψυχή σου φρούριο. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που ο σατανάς δεν μπορεί να πειράξει Όλα τα άλλα ανήκουν σ’ αυτόν. Ακόμα και η μουσική που δημιουργείς είναι του Σατανά“.

Τους ξανασυνάντησα μια άλλη μέρα όταν με προσκάλεσαν για δείπνο. Δεν μου αρέσει να απορρίπτω φιλίες με άτομα που απλά διαφωνώ μαζί τους, κυρίως στο θέμα της Θρησκείας που το θεωρώ τελείως προσωπικό.

Έτσι λοιπόν πραγματοποιήθηκε η τελευταία μας συνάντηση στην Ιρλανδία μιας και απέμενε μόλις μία βδομάδα πριν εγκαταλείψω οριστικά το σμαραγδένιο νησί.

-”Τι έκανες τα μαλλιά σου, δυσκολεύτηκα πολύ να σε γνωρίσω“, λέει ο Tom έκπληκτος από την αλλαγή του χρώματος των μαλλιών μου. “Ήταν πιο ωραία τα μαύρα Ελληνικά μαλλιά. Μόνο οι πάνκιδες τα κάνουν αυτά, να τα κόψεις σου προτείνω“.
-”Έχεις πάει ποτέ στο Λονδίνο;”, ρωτάω θέλοντας να αλλάξω την συζήτηση.
-”Ναι, εκεί υπάρχουν αρκετές από τις εκκλησίες μας. Τώρα που θα πάμε στο σπίτι, μας περιμένει μία παρέα από την εκκλησία των μορμόνων. Θα διαβάσουμε κάποια αποσπάσματα από την βίβλο”

Αφού φτάσαμε στο σπίτι τους και γνώρισα τους μορμόνους φίλους του (ο Jack από την Utah και ο James από την Nevada, δυο Αμερικάνοί που βρίσκονται στην Ιρλανδία για “αποστολή σωτηρίας”) ‘άρχισε “του ευαγγελίου το κήρυγμά”. Δοξολογίες στον Κύριο έδιναν και έπαιρναν ενώ εγώ καθαρά για λόγους ευγένειας προσποιούμουν πως ενδιαφέρομαι. Μετά το τέλος του αναγνώσματος αρχίζει συζήτηση γύρω από την πολιτική ζωή στην Αμερική. ¨Οι μασόνοι και οι Σατανιστές φταίνε για όλα” λέει ο Jack, και φυσικά συμφωνεί ο Tom που συμπληρώνει λέγοντας: “Εγώ πάντως δεν φοβάμαι κανέναν πια. Έχω δεχτεί τον Ιησού σαν σωτήρα μου. Όσο για τον Ομπάμα, αυτός έχει καταστρέψει την Αμερική. Είναι σοσιαλιστής και όχι ηγέτης”. Στο τέλος οι φίλοι του, μου πρότειναν να έρθω στην εκκλησία την Κυριακή και να φέρω όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο μπορούσα!

”Καθώς βραδιάζει η Κατρίνα αποφάσισε να μαζέψει τον 6 χρονο γιο της που έπαιζε με τα παιδιά των γειτόνων στην αυλή. Ο Tom έκανε συνεχώς παρατηρήσεις στους Νηγιριανούς γείτονες του για την “επιθετική” συμπεριφορά των παιδιών τους. “Τους βλέπεις αυτούς;”, μου ψιθυρίζει, “αυτοί είναι niggers! Είδες τι συμβουλή έδωσαν στο παιδί τους αν ο γιος μας το ενοχλήσει; Να αντεπιτεθεί του είπαν!” Λες και το μαυράκι ήταν υποχρεωμένο να υπομείνει παθητικά την αυθάδη συμπεριφορά του λευκού καλοθρεμμένου αγοριού!
-“Δεν πιστεύω πως το χρώμα παίζει ρόλο” του λέω.
-“Όχι, Είναι στο αίμα τους να συμπεριφέρονται σαν ζωα. Έχουμε πολλούς τέτοιους στην Αμερική, ξέρω τι σου λέω. Είναι κατώτεροι φυλή”.
-”Υπομονή!” έλεγα από μέσα μου καθώς έκπληκτος άκουγα τον κάτοχο πτυχίου Ιατρικής να προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον αυνανιζόμενό του εγκέφαλο. “Η σχέση σου με την Ιρλανδία τελειώνει σε λίγο καιρό!”

Grand Canal Dock, με τις γιγάντιες γλοιώδη διαφημίσεις του God’s direct Line να δεσπόζουν σχεδόν παντού.“Σας εγκατέλειψαν οι φίλοι σας; Χάσατε όλη σας την περιουσία; Προσωπικά αδιέξοδα; Ο Θεός είναι το καταφύγιο των αμνημόνευτων των ανήμπορων, των αβοήθητων, των φτωχών. Καλέστε στο 016880804 και λάβετε χρήσιμες συμβουλές από αντιπροσώπους του”

Μια παρέα παράξενων εφήβων “εισβάλει” μέσα στο τρένο, έτοιμο για αναχώρηση. Φωνές, ουρλιαχτά από τις μπροστινές θέσεις του βαγονιού, βρισιές σε Δουβλινέζικη προφορά… “τυπικός Ιρλανδός Knacker έφηβος”, συλλογίζομαι. Στην σύγχρονη Ιρλανδία knackers αποκαλούν μια μερίδα του πληθυσμού χαρακτηριστική για την εξαιρετικά επιθετική και αντι-κοινωνική τους συμπεριφορά. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι Προτεστάντες και ανήκουν στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, το Λούμπεν προλεταριάτο της Ιρλανδίας. Είναι κάτοικοι του Βόρειου κέντρου της πόλης ή Δυτικών συνοικιών (Tallaght, Ballyfermot, Finglas). Έχουν ως μόνιμη απασχόλησή τους την κατανάλωση αλκοόλ, τον συμμοριτοπόλεμο, την διακίνηση ναρκωτικών και τις επιθέσεις σε έγχρωμους μετανάστες. Δεν χρησιμοποιούν ποτέ τους δημόσιους κάδους αφήνοντας απορρίμματα όπου βρεθούν και όπου σταθούν. Φτύνουν πάνω στα πεζοδρόμια ενώ ταυτόχρονα επιδίδονται σε μια αδιάκοπη και κατάφωρη υβρεολόγια.

Στην πραγματικότητα αυτός ο χαρακτηρισμός είναι εξαιρετικά άδικος για οποιονδήποτε. Ας δούμε όμως γιατί: Τα περισσότερα μοντέρνα λεξικά ερμηνεύουν την λέξη knacker-ed ως ο “υπερβολικά κουρασμένος”, κάτι που προήλθε από παλαιότερες σημασίες ”κτίριο που τελεί υπό κατεδάφισή”. Η πραγματική σημασία της λέξης είναι όμως “ο σφαγέας ζωων”, αυτών όμως που δεν χρησιμοποιούνται στην κοινή κατανάλωση κρέατος, όπως άλογα, σκυλιά, γάτες!

Στις αρχές του 20ού αιώνα η ονομασία knackers αποδίδονταν σε μειονότητες νομάδων της Ιρλανδικής και Βρετανικής επικράτειας, τους λεγόμενους Irish ή Scottish travellers (lucht siúil). Όλες αυτές οι μειονότητες μέσα στα καραβάνια τους φιλοξενούσαν διάφορα άγρια ζωα ή και εξημερωμένα. Σπανίως χρησιμοποιούσαν άλογα, αλλά κυρίως πόνι και μερικές φορές γαϊδούρια. Λόγω του πρωτογονικού τρόπου ζωής τους δεν εντάχθηκαν ποτέ στην συμβατική κοινωνία αλλά παρέμειναν σαν νομάδες να ζουν με την συντροφιά των ζωων που συνήθιζαν να εκτρέφουν. Πολλοί δεν μιλούν καν Αγγλικά αλλά έχουν διατηρήσει την δική τους γλώσσα, την Σέλτα. Δεν υπάρχουν βάσιμα στοιχεία για το αν οι Irish travellers έχουν άμεση σχέση με τους τσιγγάνους Ρομ ή είναι Ιρλανδοί που λόγω διάφορων συγκυρίων απομονώθηκαν από τους υπόλοιπους. Οι περισσότεροι ερευνητές υποστηρίζουν το δεύτερο. Πολλοί travellers έχουν υποστεί σκληρές διώξεις, περιφρόνηση και κακομεταχείριση τόσο από Ιρλανδούς όσο και από τις κατοχικές δυνάμεις των Άγγλων, με αποτέλεσμα οι σχέσεις τους με τον συμβατικό πληθυσμό να βρίσκονται σε πλήρη δυσαρμονία. Όπως μου είχε εκμυστηρευτεί ένας Ιρλανδός, η καθολική εκκλησία που από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και την δεκαετία του 90 είχε τον πλήρη έλεγχο στην κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου, χρησιμοποιώντας την λογική του “διαίρει και βασίλευε” εκμεταλλεύτηκε τον φόβο των πολιτών προς τους “κακούς” νομάδες. Οι ιερείς προπαγάνδιζαν πως οι καραβανάνθρωποι σφάζουν άλογα, σκύλους και γάτες με σκοπό να τα χρησιμοποιήσουν σε τελετές μαύρης μαγείας. Συνεπώς, η λέξη knacker (ο σφαγέας) ταυτίστηκε με αυτές τις μειονότητες. Σήμερα η λέξη knacker δεν αποδίδεται μόνο στους νομάδες αλλά σε όλο σχεδόν το Λούμπεν προλεταριάτο της Ιρλανδίας. Ίσως λόγω της άγριας συμπεριφοράς που υιοθετούν και στην φαντασία ορισμένων καθωσπρέπει συντηρητικών Ιρλανδών μοιάζει με αυτήν των νομάδων είτε γιατί και οι δυο φαντάζουν εξίσου κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι, άκομψοι και άπλυτοι. Όπως και να’ χει ο χαρακτηρισμός αυτός κρύβει μέσα του ένα είδος ρατσισμού που έχει πλέον ριζωσει στην Ιρλανδική κοινωνία!

Θυμάμαι μια φορά, καθώς περπατούσα κοντά στην Grafton Street ένας άνδρας ανεβασμένος σε ένα πόνι έγινε αιτία να προκληθεί μικρή αναστάτωση στην κυκλοφορία. Το δέρμα του ήταν ρυπαρό και τσαλακωμένο. Φαινόταν πως η μοναδική επαφή που είχε με το νερό να ήταν μόνο με το νερό της βροχής. Κοιτούσε γύρω του σαν ενοχλημένος από κάτι και δίνοντας σήμα στο μικρό του πόνι να τρέξει λίγο πιο γρήγορα αγνόησε το κόκκινο φανάρι και στράφηκε προς την O’Connell Bridge. Οι πεζοί άλλαζαν κατεύθυνση με σκοπό να τον αποφύγουν και μια ηλικιωμένη κυρία προσπαθώντας να τρέξει σκόνταψε πέφτοντας πάνω στο βρωμερό πεζοδρόμιο. Πριν προλάβω να την πλησιάσω για να την βοηθήσω να σηκωθεί ένα σκουρόχρωμο ζευγάρι, προφανώς Ασιατικής καταγωγής, είχε προφτάσει να προσφέρει την βοήθειά του στην ηλικιωμένη.

Μια άλλη μέρα καθώς πήγαινα σπίτι μου με το τραίνο μια κυρία γύρω στα 40 έπιασε μαζί μου κουβέντα θέλοντας να σκοτώσει τον χρόνο της. Άρχισα να της διηγούμαι το παραπάνω περιστατικό ”Να είσαι προσεκτικός, ορισμένοι από αυτούς τους νομάδες είναι οπλισμένοι”, μου είπε.

Η παρέα κατευθύνεται προς το Bray όπου και το τραίνο τερματίζει. Μια περιοχή που όπως πολλοί “κουλτουριάρηδες της ελίτ” αποκαλούν “κέντρο συνάθροισης ηλίθιων” σε πλήρη αντίθεση με την μεγαλοαστική μανία του Dublin 4 που διασχίζουμε. Παιδιά με σπορ ενδυμασία, νεαρές γυναίκες βαμμένες πατόκορφα με τα μαλλιά τους να αντανακλούν στις δειλές ηλιαχτίδες, καθωσπρεπισμός και σνομπισμός, λες και όλη η ματαιοδοξία του σύμπαντος μαζεύτηκε σε αυτήν την μικρή γωνιά του πλανήτη, το Νότιο Δουβλίνο. Η εξαθλιωμένη εργατική τάξη, ο μόνιμος πεινασμένος λύκος με την μεγαλοαστική θλίψη του μονίμως ανικανοποίητου ανθρώπου, ένα απόλυτου τίποτα να καθρεφτίζεται στα τζάμια του βαγονιού. Μα για κάποιους δεν ξημέρωσε Σάββατο. “Δύο άνδρες έχασαν την ζωή τους από πυροβολισμούς έξω από ένα μπαρ στο Fairview χθες. Ένας παραμένει σε κρίσιμη κατάσταση στο Beaumont Hospital όπου νοσηλεύεται.” αναφέρει η φυλλάδα της Herald News που μάζεψα από το απέναντι μου κάθισμα. Μια λεζάντα ποιο κάτω “Η αστυνομία ερευνά το θανάσιμο πυροβολισμό ενός άνδρα στα 30 του. Πυροβολήθηκε χθες το απόγευμα από άγνωστο λίγο πριν την 17:00 στην περιοχή Sheriff Street στο βόρειο κέντρο της πόλης του Δουβλίνου.”

Booterstown με την ανυπόφορη μυρωδιά υπονόμου να έρχεται από το Dublin Bay δίπλα στα σπίτια με τις τεράστιες αυλές που κοστίζει πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ το καθένα.

Δεν είναι μόνο η μπόχα της Θάλασσας που πλέον η χημική σύσταση του νερού της είναι άγνωστη. Ο καπνός από τα τσιγάρα των επιβατών μερικές φορές μετατραπεί τη διαδρομη σε κούρσα ανομίας. Ένα ζευγάρι που ανέβηκε στην προηγουμένη στάση ήρθε και κάθισε πολύ κοντά μου. Δυο άξεστοι ρεμπεσκέδες που αψηφούσαν την απαγόρευση καπνίσματος στις δημόσιες συγκοινωνίες και τα βαρύτατα πρόστιμα στους παραβάτες άρχισαν να μιλάν για την άθλια ζωή τους. “Τι και αν κάνω δυο χρόνια παραπάνω φυλακή; Τι έγινε;” μόλις με δυσκολία κατάφερα να διακρίνω την ομιλία τους. Όχι δεν πρόκειται για Knackers μιας και δεν φορούσαν τις γνωστές σιχαμερές φαρδιές πιτζάμες, δεν είχαν επιθετική διάθεση αλλά με ιδιαίτερα ευχάριστη και φιλική πρόθεση ο ένας από τους δυο με πλησιάζει και μου λέει:
“Έ φιλαράκο, το τηλέφωνό σου χτυπάει και δεν το άκούς.”
-”Αμάν!!! Σ’ ευχαριστώ πολύ φίλε νά’σαι καλά” του απαντώ.
-”Τίποτα φίλε μου, και να προσέχεις”

Blackrock: Τρεις κακομαθημένοι έφηβοι είχαν κατέβει εδώ θυμάμαι την ίδια ώρα την περασμένη εβδομάδα. Δεν σταματούσαν να πετάν κομμάτια από σκισμένο τετράδιο στο έγχρωμο ζευγάρι που βρισκόταν ακριβώς από μπροστά τους. Καμία αντίδραση από τους υπόλοιπους επιβάτες. “Μα πως είναι δυνατόν κανείς να μην τους λέει τίποτα; Κανείς δεν ενδιαφέρεται εδώ;”

Ελάχιστες φορές έβλεπα Ιρλανδούς να αντιδρούν όταν κάτι πήγαινε στραβά. Στις στάσεις των λεωφορείων πολύ σπάνια άκουγα άτομα να διαμαρτύρονται αν ένα λεωφορείο αργεί να έρθει. Μια φορά θυμάμαι, καθώς περπατούσα κοντά στο Faireview Park είδα έναν άνδρα μεσήλικα να ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου του και να αφήνει στην μέση ενός κεντρικού πεζοδρομίου αρκετές σακούλες McDonalds με αποφάγια και πλαστικά κουτάκια Coca Colla. Καμία αντίδραση, πουθενά φωνή διαμαρτυρίας. Μια μέρα που περπατούσα σε κάποιον άλλον δρόμο στην ίδια περιοχή είδα μια παρέα νεαρών να ξεφορτώνει σκουπίδια στην αυλή ενός οικοδομικού διαμερίσματος, ακριβώς μπροστά από μια ταμπέλα που έγραφε “Παρακαλούμε μην αφήνεται τα σκουπίδια σας εδώ” ενώ ο κάδος βρίσκονταν σε απόσταση μόλις δυο μέτρων. “Πράξη αντίδρασης;” Σκέφτηκα! “Σίγουρα όχι. Σίγουρα πρόκειται για μεγάλο όγκο συσσωρευμένης ηλιθιότητας σε έναν μαλθακό εγκέφαλο ” είπα όταν τον ξαναείδα να πετάει το φαγητό του στην μέση ενός άλλου δρόμου δυο στενά ποιο κάτω.

Salthill and Monkstown: To τηλέφωνό ξαναχτυπά. Μηνυμα από την σχολή. Τα δυο πρώτα μαθήματα ακυρώνονται μιας και οι μαθητές δεν θα μπορέσουν να έρθουν. Οι λόγοι της απουσίας άγνωστοι, μα κατά βάθος γνωστοί. Μόλις πριν από ένα μηνα η Θεία Κοινωνία έγινε αιτία ακύρωσης τριών ακόμα μαθημάτων.

Ανακοίνωση: “Σφάλμα στις γραμμές. Το τραίνο θα παραμείνει σταθμευμένο για μερικά λεπτά. Ζητούμε συγνώμη για την αναστάτωση”.Σήκωσα το κεφάλι από τη δεύτερη σελίδα της Herald News. Τίποτα δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει αυτό που μόλις είχα διαβάσει. “Ένας άνδρας 19 χρονών βρέθηκε ένοχος για τη δολοφονία δύο Πολωνών. Οι δυο Πολωνοί μηχανικοί έχασαν την ζωή τους ύστερα απο επίθεση που δέχτηκαν απο τον νεαρό με ένα κατσαβίδι στις 23 Φεβρουαρίου του 2008, έξω από το σπίτι τους. O δεκαεννιάχρονος αντιμετωπίζει κατηγορίες ισόβιας κάθειρξης. Ο συν-κατηγορούμενος του αθωώνεται καθώς απο τα στοιχεία διαπιστώθηκε ότι δεν έχει εμπλακεί στην υπόθεση. Ήταν μια μακρά και δύσκολη δοκιμασία, με μια οδυνηρή δικαστική υπόθεση τριών εβδομάδων. Ο κατηγορούμενος ο οποίος ήταν μόλις 17 κατά τη στιγμη της δολοφονίας, είπε ότι είχε βγει έξω για ποτό και έπειτα απο ισχυρή δόση ναρκωτικών έχασε τον έλεγχο. Οι Θεράποντες Ιατροί διαπίστωσαν πως το ένα απο τα δυο θύματα που πέθαναν στο νοσοκομείο εντός των ημερών υπέστη δύο τραύματα από μαχαίρι με ανεπανόρθωτες βλάβες στον εγκέφαλό του. Είχε επίσης και σπασμένα δόντια και ένα κάταγμα στη δεξιά πλευρά του κεφαλιού.”

Dun Laoghaire: Please mind the gap!!!

Διαβάστε επίσης

Τα Ιρλανδικά (μέρος πρώτο). Στάθηκα στην O’Connell Bridge για λίγα λεπτά χαζεύοντας τον Liffey. Το χαρούμενο πλήθος είχε κατακλείσει τα πεζοδρόμια και οι πράσινες σημαίες με την χαρακτηριστική χρυσή άρπα διακοσμούσαν τις γωνίες της γέφυρας. Δεκέμβρης μηνας στο Δουβλίνο, ώρα έντεκα το βράδυ.